ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

26.3.15

ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΑ ΒΓΑΖΕΤΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ!!!


" Ξαφνικά, άκουσα κοντά μου πυροβολισμούς και είδα δύο στρατιώτες, τον Σεφίκ και τον Σουλεϊμάν, να φωνάζουν περήφανοι: “Oldurdum, oldurdum, komutanim”, δηλαδή “σκότωσα, σκότωσα, αρχηγέ”. 
Τους ήξερα. Ήταν χουλιγκάνοι. Πλησίασα προς τα εκεί που έδειχναν χειρονομώντας ενθουσιασμένοι. Μια νέα ευτραφής γυναίκα κειτόταν σφαδάζοντας στο χώμα. Είχε τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και ανοιχτά τα σκέλια, απ’ όπου έτρεχαν άσπρα πηχτά υγρά και αίμα. 
Είχαν αδειάσει τα πιστόλια τους μεσ’ στον κόλπο της. Παρατηρούσα τα χέρια της και τα πόδια της. Μου φαίνονταν μικρότερα απ’ το υπόλοιπο σώμα της. 
Καθώς την κοίταγα που ξεψύχαγε με χυμένο έξω το σταφύλι των σπλάχνων της, με κόμπους λίπους κολλημένους στο ανοιχτό πληγωμένο φύλο της, με κυρίεψε μια αναγούλα. 
Ένα προϊστορικό θηλαστικό πιασμένο στα δίχτυα ενός αποτρόπαιου θανάτου ".
Απόσπασμα από την αφήγηση του Δρ. Κουτσιούκ, πρώην αξιωματικού του βάρβαρου κατοχικού τουρκικού στρατού, για τις βαρβαρότητες και τις δολοφονίες της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974

ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΑΥΤΑ ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ...ΒΓΑΛΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ  ΤΑ ΑΡΒΥΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΑΛΙΣΕΤΕ ,,,,

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου