ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

13.8.12

ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!



Ὥστε προσήκει ἡγεῖσθαι εὐδαιμονεστάτους τούτους,
Επομένως ταιριάζει να θεωρούμε πάρα πολύ ευτυχισμένους αυτούς, 

οἵτινες κινδυνεύσαντες
οι οποίοι, αφού αγωνίστηκαν

ὑπέρ μεγίστων και καλλίστων
για τα πιο μεγάλα και τα πιο ευγενή (ιδανικά),

οὕτω τόν βίον ἐτελεύτησαν,
έτσι τελείωσαν τη ζωή τους,

οὐκ ἐπιτρέψαντες περί αὑτῶν τῇ τύχῃ
χωρίς δηλαδή να εμπιστευτούν τους εαυτούς τους στην τύχη

οὐδ’ ἀναμείναντες τόν αὐτόματον θάνατον,
χωρίς να περιμένουν το φυσικό θάνατο,

ἀλλ’ έκλεξάμενοι τόν κάλλιστον.
αλλά διαλέγοντας τον πιο ωραίο.

Καί γάρ τοι ἀγήρατοι μέν ἔσονται) αἱ μνῆμαι αὐτῶν,
Και γι' αυτό βέβαια αγέραστη θα είναι η ανάμνηση τους

ζηλωταί δέ (εἰσί) ὑπό πάντων ἀνθρώπων αἱ τιμαί·
και αξιοζήλευτες από όλους τους ανθρώπους οι τιμές τους·

οἵ πενθοῦνται μέν διά τήν φύσιν ὡς θνητοί,
αυτοί βέβαια πενθούνται λόγω της φύσης τους ως θνητοί,

ὑμνοῦνται δέ ὡς ἀθάνατοι διά τήν ἀρετήν.
υμνούνται όμως ως αθάνατοι λόγω της γενναιότητας τους.

Καί γάρ τοι θάπτονται δημοσίᾳ,
Και θάβονται με δημόσια φροντίδα

καί ἀγῶνες τίθενται ἐπ’ αὐτοῖς
και καθιερώνονται προς τιμήν τους αγώνες

ρώμης καί σοφίας καί πλούτου,

αθλητικοί, μουσικοί και πλούτου (ιππικοί),

ὡς ἀξίους ὄντας τούς τετελευτηκότας ἐν τῷ πολέμῳ
με την ιδέα ότι είναι άξιοι αυτοί που έχουν πεθάνει στον πόλεμο

τιμᾶσθαι ταῖς αὐταῖς τιμαῖς καί τούς ἀθανάτους.
να τιμούνται με τις ίδιες τιμές με τους αθάνατους.
Ἐγώ μέν οὖν αὐτούς καί μακαρίζω τοῦ θανάτου καί ζηλώ,



Εγώ τουλάχιστον αυτούς και τους καλοτυχίζω για το θάνατο και τους ζηλεύω,

και οἶμαι μόνοις τούτοις ἀνθρώπων
και θεωρώ ότι μόνοι αυτοί από τους ανθρώπους

κρεῖττον εἶναι γενέσθαι,
άξιζαν περισσότερο να ζήσουν,

οἵτινες, ἐπειδή ἔτυχον θνητῶν σωμάτων,
οι οποίοι, ενώ είχαν σώματα θνητών,

κατέλιπον ἀθάνατον μνήμην
άφησαν πίσω τους αθάνατη ανάμνηση

διά τήν ἀρετήν αὑτών.
εξαιτίας της γενναιότητας τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου