ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

27.6.15

Γιατί έτσι είναι η στόφα μας. Ηρωική. Πάντα ήταν κι ας το ξεχνούσαμε

Δε με νοιάζει τι ψηφίσατε.
Όπως δε νοιάζει κι εσάς πως χρωμάτισα την κάλπη εγώ.
Το θέμα δεν είναι κομματικό. Δεν είναι καν πολιτικό. Το θέμα δεν είναι αυτοί αλλά όλοι εμείς. Οι παραέξω. Η βάση, πως το λένε.
Ο λαός.

Έχουμε μείνει κολλημένοι σε όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης, σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Έχουμε ακούσει οποιονδήποτε πήρε το βήμα κι αποφάσισε να μιλήσει για μας… χωρίς εμάς. Και περιμένουμε.

GREXIT , Χρεωκοπία ή όπως αλλιώς θέλουν να το λένε.

Γίναμε οικονομολόγοι, διεθνολόγοι, αναλυτές. Ίσως και λίγο μάντες.
Ίσως και πολύ δυστυχισμένοι, στην προσπάθεια μας να μαντέψουμε το μέλλον μας.
Μέσα ή έξω; Άσπρο ή μαύρο;
Και δεν περνά και κανένα καράβι με μεσίστια σημαία να πάρουμε σήμα.
Είμαστε με το ένα πόδι στο κενό και τα μάτια στα σκοτάδια. Και κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει με απαρασάλευτη βεβαιότητα αν αύριο θα είμαστε στην Ευρώπη…

Άδειασαν τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Άδειασαν και οι λογαριασμοί στην τράπεζα.
Όσοι, δηλαδή, είχαν ακόμη κάτι ψίχουλα που τους έδιναν λόγο ύπαρξης.
Κι όλοι αναρωτιούνται. Και νιώθουν ανασφάλεια. Και φοβούνται.
Φοβούνται αυτό το άγνωστο που ίπταται πάνω από τα κεφάλια μας. Εκείνο το «αύριο» που δεν ξέρουμε τι θα φέρει.
Κι όσο εμείς στρέφουμε τα μάτια στους ευρωπαίους εταίρους και τους εγχώριους διαπραγματευτές, σε κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις και δελφίνους, χάνουμε άλλα. Σημαντικά.
Τα σημαντικά.

200.000 νέοι έφυγαν από τη χώρα μας και δε θέλουν να ξαναγυρίσουν. Λόγω κρίσης κι αναξιοκρατίας.
Κι αν αυτό το ποσοστό δε μας συγκινεί, να αναφέρουμε μήπως τα ποσοστά της ανεργίας; Των οικογενειών που τελούν υπό πλήρη ανέχεια;

«Κάνω delivery χωρίς να πάρω χρήματα», μου είπε χθες ένας φίλος μαγαζάτορας.
«Αφού πεινάνε και το ξέρω. Δε μου πάει η καρδιά να αρνηθώ».
Το «γράψ’ τα» και θα περάσω στο τέλος του μηνός ήρθε ξανά στη ζωή μας. Κι αυτό το τέλος του μηνός μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Και τα χρωστούμενα να αυξάνονται στα μπακαλοτέφτερα. Για μια φρατζόλα ψωμί, ένα πακέτο μακαρόνια.

Κόβουν νερά, ρεύματα, τηλέφωνα.
Μα πάνω από όλα κόβουν τον αέρα. Την όρεξη για ζωή.
Απελπισία, φόβος κι ανασφάλεια. Δεν το λες ζωή αυτό αλλά υποκατάστατο της. Νομίζουμε πως ζούμε.
Ξυπνάμε μηχανικά, ανασαίνουμε, ανοίγουμε την τηλεόραση με πανικό, αγχωνόμαστε, πηγαίνουμε στη δουλειά, αν μας έχει μείνει. Μετράμε τα ψιλά στην τσέπη για να δούμε αν φτάνει για ψωμί και τρέμουμε για τον επόμενο λογαριασμό.
Μα πάνω από όλα τρέμουμε για το «αύριο».
Την πτώχευση, την επιστροφή στη δραχμή, τις συνέπειες.

Γαμώτο, δηλαδή!

Σήκωσε το κεφάλι, Έλληνα!
Σήκωσε το με υπερηφάνεια κι ας πεινάς. Κι εγώ πεινώ.
Κι ας έχεις τρύπιο παπούτσι, ας φοβάσαι. Κι εγώ φοβάμαι.
Ας τρέμεις εκείνο το αύριο που σε έκαναν να τρέμεις. Κι εγώ τρέμω.
Ότι κι αν γίνει αύριο, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε.
Να γατζωνόμαστε με πάθος στους βράχους και να σκαρφαλώνουμε. Όπου κι αν μας ρίξουν, θα ματώσουμε αλλά θα σκαρφαλώσουμε.
Γιατί μπορούμε. Γιατί έτσι είναι η στόφα μας.
Ηρωική.
Πάντα ήταν κι ας το ξεχνούσαμε. Κι ας τα ξεχνάμε…
Κι αν αυτό μες τη μαυρίλα που ζούμε φαίνεται ανεδαφικό και υπεραισιόδοξο, εγώ θα απαντήσω με το στίχο του ποιητή.
Εκείνου του προφήτη Μίλτου Σαχτούρη που χρόνια πίσω έγραψε για τα δεινά μας.
Τα αλλοτινά, τα τωρινά, τα μελλοντικά.
Κύκλος άλλωστε η ζωή. Κύκλος και τα ζόρια.


Της Στεύης Τσούτση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου