ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ


Κι αισθάνομαι τον λύκο να κατεβαίνει, πεινασμένος, αγριεμένος, στο όριο, υπομονετικός μες στην απελπισία του.
Μπαίνω μέσα του, τον νιώθω -κινείται παραπλανητικά, κυκλικά, με λοξές διαδρομές.
Ζει απ' τον άνεμο, παίρνει τα σομά, αφουγκράζεται κάθε τρίξιμο, τροχίζει τα δόντια του στη σμυριδόπετρα, ξέρει:
Μόνος του θα καταλήξει να μπει στο μαντρί, ολομόναχος.
Τα λυκόπουλα, φύτρα του και δωσίλοι, γενίτσαροι και θα τον πάρουνε στο κατόπι μέχρι να πατήσει μαύρο χιόνι.
Το 'χει δεχτεί. Καλύτερα μια ζωή στην παρανομία, μοναχός, νυχτοπλάνο αγρίμι, με τα χαρίσματα του θηρίου, παρά υποτακτικός του κάθε τσομπάνη.
Παρά λυκόσκυλο του κάθε ανθρώπου, που 'ναι για τον άνθρωπο λύκος.
Καλύτερα σβλερξι αγύριστο χωρίς λαιμαριά, να πεθάνει από λύσσα κάποιαν πανσέληνο, μέσα σε αφρούς σβήνοντας, ουρλιάζοντας στην κορυφή της μοναξιάς -μάταιος αυτόλυκος. προχωρεί, αμείλικτος, βαρύγνωμος, νιώθοντας μιαν φλόγωση στο υπογάστριο -εκείνη τη θερμή, σταθερή υπερένταση, που 'ναι τρόπος ζωής γι' αυτόν, ακόμα κι όταν κοιμάται: πυρετός καθ' έξιν.

Λυπημένος, χρεωμένος τον εαυτό του, προχωρεί. Κακόβουλος κι ευπατρίδης των
βουνών. Φρικιό.

24.11.12

ΜΥΣΤΙΚΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ !



Σε παρουσίαση στο περιοδικό Archéologia του αρχαιολογικού μουσείου της πόλης Antibes, το οποίο στεγάζεται στο οχυρό του 17ου αιώνα (έργο του μεγάλου αρχιτέκτονα Vauban) που 
προστάτευε την πόλη από τη μεριά της θάλασσας, διαβάσαμε, μεταξύ άλλων, ότι το πιο χαρακτηριστικό αντικείμενο της ιστορίας της πόλης αυτής, κατά την άποψη του διευθυντή του μουσείου, Ερίκ Ντελαβάλ, είναι η κροκάλα του Τέρποντος.

Πρόκειται για μια αρκετά μεγάλη, λειασμένη από το νερό, μαύρη στενόμακρη κροκάλα από σερπεντίνη, που φέρει ελληνική επιγραφή. 
Η επιγραφή είναι μία από τις αρχαιότερες ελληνικές (μέσα του 5ου αι. π.Χ.) που έχει βρεθεί στη Γαλλία. 

Ήταν ενσωματωμένη στον τοίχο του σπιτιού ενός ναυτικού, κι αυτός ήταν ο λόγος που για καιρό την θεωρούσαν «εισηγμένη», μέχρι που η πετρολογική ανάλυση έδειξε πως η πέτρα είναι ντόπια.

Δυστυχώς ελάχιστα είναι γνωστά για την Αντίπολη, όνομα που αναφέρεται μόνο από τον 2ο αι. π.Χ. Από το όνομα αυτό οι μελετητές συμπεραίνουν πως η ελληνική αποικία βρισκόταν απέναντι από μια ήδη υπάρχουσα εγκατάσταση. 

Τα αρχαιολογικά ευρήματα είναι ελάχιστα και αποτελούνται από κεραμικά θραύσματα (αττικά και μασσαλιώτικα). Κανένα κτίσμα, κανένα μεγαλύτερο λείψανο των Φωκαέων αποίκων.


archaiologia.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου